ترنــــــــــــــــــــج
 
 

 

این تعبیری که "دبی فورد" در "نیمه تاریک وجود" در مورد ویژگیها و خصوصیات ما نوشته برای من خیلی دلنشینه:

 

جان ولوود در کتاب "عشق و بیداری" جهان درون ما را به کاخی تشبیه میکند. کاخی بسیار با شکوه با هزاران اتاق و سرسراهای بزرگ مجسم کنید که یکایک اتاق‌های آن در حد کمال است و هر کدام هدیه‌ی خاصی را در بردارد.هر اتاقی نشانه‌ی یکی از جنبه‌های شما و یکی از اجزای تشکیل‌دهنده‌ی کاخ کامل است.در کودکی وجب‌به‌وجب کاخ خود را بی هیچ خجالت و یا قضاوتی گشتید و شجاعانه، موهبت و معمای موجود در تک‌تک اتاقها را جستجو کردید.آن دوران هر اتاقی را اعم از دستشویی، زیرزمین یا انباری عاشقانه پذیرفتید.در آن هنگام هر اتاقی برایتان بی‌همتا و کاخ شما سرشار از روشنایی، عشق و شگفتی بود.

تا آن که روزی کسی به کاخ شما آمد و گفت که آن اتاق نقصی دارد و شایسته‌ی این کاخ نیست.او گفت:"اگر میخواهی کاخی بی‌نقص داشته باشی،باید در آن اتاق را قفل کنی!" و شما که خواهان عشق و پذیرفته شدن بودید، به سرعت در آن اتاق را بستید.به مرور زمان افراد بیشتری به کاخ شما آمدند و هر کدام نظر خود را درباره‌ی اتاق‌ها گفتند، یکی این اتاق را دوست نداشت، و آن یکی، دیگری را.به تدریج اتاق‌ها را یک‌به‌یک بستید.اتاق‌های بی‌همتای شما از روشنایی در آمده، به تاریکی فرو رفتند و بدین‌سان چرخه‌ای آغاز شد.

از آن‌پس بنا به دلایل گوناگون درهای بیشتری را بستید، دری را بستید چون می‌ترسیدید و در دیگری را بستید، چون به گمان شما آن اتاق بیش از اندازه جسور بود، در اتاق‌هایی را که زیادی محافظه‌کار بودند نیز بستید،در اتاق‌هایی را بستید که در کاخ‌های دیگر نظیر آنها را مشاهده نمی‌کردید و درهایی را بستید که به گفته‌ی رهبران دینی باید خود را از آنها دور نگه می‌داشتید.خلاصه همه‌ی اتاق‌هایی را که مطابق معیارهای جامعه و یا آرمان‌های شما نبودند، بستید.

آن روزهایی که کاختان نامحدود و آینده‌ی شما تابناک و هیجان‌انگیز به نظر میرسید‌،گذشت.دیگر به یکایک اتاق‌های خود هم‌اندازه عشق نمی‌ورزیدید و آنها را ستایش نمی‌کردید.اکنون دلتان میخواست آن اتاقهایی که روزی موجب سربلندی شما بودند، ناپدید شوند.نومیدانه کوشیدید راهی بیابید تا خود را از شرّ این اتاقها خلاص کنید، در حالی که آنها بخشی از ساختمان کاخ شما بودند.با گذشت زمان به تدریج وجود آن اتاقهایی را که بسته بودید؛ فراموش کردید.در ابتدا متوجه نبودید چه می‌کنید ، اما کم‌کم این کار عادت شد.هرکس درباره‌ی چگونگی یک کاخ با شکوه پیامی به شما می‌داد و برایتان ساده‌تر بود به سخنان مردم گوش دهید تا آن‌که به ندای درون خود که کل کاخ شما را دوست داشت، اعتماد کنید.در واقع بستن آن اتاق‌ها به شما احساس امنیت می‌داد.خیلی زود متوجه شدید که فقط در چند اتاق کوچک زندگی می‌کنید.اینک یاد گرفته بودید چگونه زندگی را ببندید و دیگر اینکار برایتان دشوار نبود.

بسیاری از ما در اتاق‌های بسیاری را بسته‌ایم و فراموش کرده‌ایم که روزگاری کاخی باشکوه بودیم.به تدریج پذیرفته‌ایم که ما فقط یک خانه‌ی کوچک دو اتاقه و مخروبه هستیم. اکنون مجسم کنید، کاخ شما مکانی‌ست که تمامی وجودتان را چه خوب و چه بد در خود جای می‌دهد و همه‌ی ویژگی‌های موجود در این سیاره در شما یافت می‌شود.یکی از اتاقهایتان عشق ست ، یکی شجاعت، یکی وقار و دیگری بزرگواری! تعداد اتاق‌ها بی‌شمار است؛خلاقیت، لطافت، درستی، اصالت، سلامت،اعتمادبه‌نفس،جذابیت، قدرت، خجالت، نفرت، زیاده‌خواهی،بی‌مهری، تنبلی،خودپسندی، بیماری و بدی از جمله اتاق‌های کاخ شما هستند.هر اتاق بخشی ضروری از ساختمان است و نقطه‌ی مقابل هر اتاق نیز در جایی از کاخ شما وجود دارد.

کاخ استعاره‌ای است تا به یاری آن بتوانید عظمت وجود خود را دریابید.هریک از ما این مکان مقدس را درون خود داریم، اگر حقیقتا خواهان آن هستید که مسیر زندگی خود را دگرگون سازید باید درون کاختان بروید و درها را یکی یکی باز کنید.باید جهان درونتان را جستجو نمایید و آنچه را که طرد کرده‌اید بازپس بگیرید.فقط در حضور کل وجودتان است که می‌توانید شکوه و جلال خود را درک کنید و از تمامیت و بی همتایی زندگیتان لذت ببرید.



موضوع مطلب : نیمه تاریک وجود / از روانِ ما

ارسال شده در تاریخ : ۱۳٩۱/٤/٢٦ :: ۱۱:٥٢ ‎ق.ظ :: توسط : ترنج
درباره وبلاگ
ترنج
گاه رندم، گاه زاهد ، گاه مست گاه هست و نیست و گاهی نیست و هست گاه نفسم در خرابات افکند گاه جانم در مناجات افکند من میان هر دو حیران مانده ام چون کنم در چاه و زندان مانده ام.......

صفحات وبلاگ
نويسندگان
RSS Feed